Ostaci materijlne kulture svedoče o tome da je čovek ovde imao svoja staništa od najranijih vremena. Prvobitno gradsko naselje nastalo je na tri velika ostrva i dva poluostrva koje je Begej opkoljavao svojim brojnim krivudavim rukavcima. U istorijskim izvorima Bečkerek se prvi put pominje 1326. godine u Budimskoj povelji, a nešto kasnije i u spiskovima sakupljača papskog desetka koji su ovde delovali između 1333. i 1335. godine.
Naziv grada se kroz istoriju više puta menjao. Grad se prvi put pod imenom Bečkerek pominje u 14. veku. Ovaj naziv, pod raznim jezičkim varijantama istog imena, grad je nosio više od šest vekova. Odlukom kraljevskog namesništva 1935. godine grad je promenio naziv u Petrovgrad po kralju Petru Prvom Karađorđeviću. Ovaj naziv se zadržao do 1946. godine izuzimajući period okupacije od 1941. do 1944. godine, kada mu je vraćen naziv Bečkerek. Sadašnji naziv grad je dobio 02.20.1946. godine po narodnom heroju iz Drugog svetskog rata Žarku Zrenjaninu. Poreklo imena Bečkerek koje je grad nosio najduže, nezahvalno je tumačiti, jer do dana današnjeg naučno nije utvrđeno pravo značenje te reči. Tokom 15. veka Bečkerek, zajedno sa Bečejom, postaje posed Despota Stevana Lazarevića kome je mađarski kralj Žigmund darivao mnoge posede u Ugarskoj, pa i ovaj. Nakon njegove smrti Bečkerek prelazi u ruke njegovog naslednika Đurđa Brankovića. Dolaskom srpskih Despota ova područja naseljavaju Srbi. Tokom 15. veka u Banatu je živeo pretežno srpski živalj, te je nazvan ''Mala Raška'', a Bečkerek postaje duhovno središte Banata, jer je u njemu bilo sedište episkopa. Sve do dolaska Turaka Bečkerek je ekonomski jačao, a procvat su doživeli naročito istočni zanati koji su preneti iz Srbije.
Nakon oslobođenja od Turaka 1717. godine Bečkerek je bio malo naselje sa nepunih 800 stanovnika koje se bavilo pretežno stočarstvom. Međutim dolaskom pod direktnu upravu Austrije, Banat, pa i Bečkerek počinju svoj ekonomski i svaki drugi razvoj i procvat.
Privredni napredak grada uslovilo je dobijanje povelje od strane carice Marije Terezije 06.06.1769. godine, kojom opštinu Bečkerek podiže na viši stepen, te ona postaje trgovište. Kako je Banat 1779. godine inkorponiran Ugarskoj, osnovana je Torontalska županija, a Bečkerek postaje njeno sedište. Vredno je napomenuti da je prva latino- slovenska škola u Bečkereku osnovana još davne 1795. godine. Snažni ekonomski razvoj grada prekinut je 1807. godine, velikim požarom, koji je uništio najveći deo grada. Gradske vlasti su, ubrzo nakon požara izradile regulacioni plan grada, prema kojem je grad ponovo počeo da se izgrađuje. Iz pepela koji je pokrivao ceo grad, nicao se novi Bečkerek, moderan, širokih ulica, velikih zgrada i opevanih mostova. Ekonomski razvoj odražavao se na pore života: školstvo, kulturu, zdravstvo, sport. Tako je 1839. godine grad imao sedam osnovnih škola, a iste godine pominju se i pozorišne grupe koje gostuju u gradu. Prva štamparija Pavla Pajca, otvorena je 1847. godine, kome je car Ferdinand poveljom odobrio štampanje svih vrsta knjiga. Krajem 19. veka u Velikom Bečkereku se osniva veliki broj preduzeća, prvo kao radionice, koje kasnije prerastaju u industrijska preduzeća: Pivara, fabrika nameštaja, fabrika šećera, fabrika čarapa, šešira itd.
Nakon završetka Prvog svetskog rata u okviru kraljevine Jugoslavije, Veliki Bečkerek-Petrovgrad, ekonomski je i dalje veoma jačao, što je uslovilo njegov dalji svekoliki napredak, te ostaje jedan od najznačajnijih gradova Vojvodine.